donderdag 25 januari 2018

Gedichtendag - geleend gedicht

#Gedichtendag #toepasselijk

- Aart van Wijk - Liefdesbrenger.

HEB IK JOU WEL ÉCHT LIEF?
Ik hou heel veel van jou,
althans dat vond ik lange tijd
maar is dat wel echt zo?

de laatste tijd stel ik mijzelf
een aantal wezenlijke vragen

gun ik jou alles wat jou blij maakt?
kan ik jou alle ruimte laten?
alle vrijheid geven?

wat … als jij een jaar weg wilt zonder mij?
wat … als jij óók een ander wilt liefhebben?
hoe groot is mijn hart dan?

kan ik jou vanuit mijn grote hart
dan alle vreugde en plezier wensen
om jou na die tijd weer met enorm
veel liefde in mijn armen en in mijn
geopende hart te sluiten?

mijn liefde voor jou is groot
maar mijn eigen wensen,
grenzen, behoeftes en ego
zijn misschien wel even groot

misschien maakt mijn liefde
voor jou wel deel uit van de
behoeftes van mijn ego

misschien kan ik jou enkel liefhebben,
en vrijlaten, indien en voorzover
jij binnen de wensen en grenzen
van mijn nodig hebbende ego blijft

dat ik daarom boos word als jij je
buiten de grenzen van mijn ego begeeft?

maar is dat dan wel liefde?
of is dat ego vermomd als liefde?

waar houdt liefde op en begint ego?
waar overlappen zij elkaar?

liefde zelf eist toch niks,
heeft toch niks nodig,
claimt niks, verlangt niks?

liefde zelf wordt
nimmer boos … zij straalt
enkel in haar eigen licht

toch???

wat in mij wordt er eigenlijk
boos als jij vanuit eigenliefde
kiest voor wat jij nodig hebt
en voor wat jou blij maakt?

als er enkel liefde is tussen
jou en mij, en als ik werkelijk
van alles in jou hou, word ik
toch juist blij als jij iets doet
wat jou vreugde geeft, zelfs als
ik geen deel uitmaak van die
vreugde? …

dat is toch echte liefde?
en al het andere is toch ego?

of moet jij van mijn ego een
gehoorzamende kloon zijn van
mijn verlangens, projecties,
conditioneringen, kaders en
andere innerlijke tekorten?

dat ik jou enkel liefheb
indien en voorzover jij
mij geen pijn doet?

is dat wel volwassen?

neem ik dan wel mijn
verantwoordelijkheid?

dump ik mijn eigen
onvermogen om wérkelijk
lief te hebben dan niet bij
jou, waardoor ik jou onvrij
en vleugellam maak?

als jij mij bot afwijst, is het
misschien nog wel logisch
dat mijn ego opspeelt…

en als jij telkens enkel en
alleen voor jouw eigen geneugtes
gaat, en mij aan mijn lot over laat,
is het eveneens begrijpelijk dat ik
daar op een gegeven moment
genoeg van heb…

maar als jij mij vanuit een
liefdevolle, empathische
verbinding duidelijk maakt
dat jij nu even voor jouw
eigen behoeftes kiest, en
dat die behoeftes geen
afwijzing van mij betekenen,
en dat jouw liefde voor mij
onverminderd groot is,
is er voor mij eigenlijk geen
reden om boos of verdrietig
te worden …

kortom, als jij mij permanent
koestert en liefhebt in de
veiligheid van onze liefde,
ook als jij niet bij mij bent

dan dien ik gewoon op eigen
benen te staan, zoals ik dat
óók deed voordat ik jou
leerde kennen …

dan dien ik mijzelf alle liefde
te geven die ik nodig heb
op de momenten dat jij
niet bij mij bent

en als jij mij vanuit jouw
geopende hart ook alle ruimte
en vrijheid geeft die ik fijn
vind en nodig heb, dan is
dat toch juist een prachtige
uiting van liefde?

jouw liefde is dan in verbinding
met alles in mij, dus laat mij dan ook
met alles in jou in verbinding
zijn en blijven

… liefdevol, zacht, begripvol …

dan laten wij elkaar vanuit
die liefdevolle verbinding los,
gunnen elkaar vanuit onze
geopende harten al het mooie,
fijne en liefdevolle … om een
tijd later weer in liefde samen
te komen en samen te smelten

liefde is verbinding

als er verbinding is,
is er liefde

en als er liefde is,
is er verbinding

dan zijn wij liefde
dan zijn wij verbonden

dus eigenlijk vraag ik je
enkel om écht in verbinding
met mij te zijn … deel alsjeblieft
wat er in jou leeft … waar je staat
…wat je nodig hebt, ook van mij …
… waar je blij van wordt, of verdrietig …
… inspiratie en weerstand ervaart …

en laat mij ook voelen dat je om
mij geeft … dat je interesse hebt
in mijn harts- en zielezaken …dat je
mij waardeert, liefhebt en bemint …
en dat jij het fijn vindt om met
enige regelmaat met mij, en
heel dichtbij mij, in mijn
armen te zijn.

als ik die verbinding voel en ervaar,
lieverd, is alles goed en OK voor mij

dan kan ik je alles geven …
dan kan ik je alles gunnen …
dan kan ik je loslaten …
dan kan ik je wérkelijk liefhebben …

omdat ik dan weet, voel en ervaar
dat wij in de liefde verbonden zijn.

hoe ervaar jij deze zaken?

zondag 7 januari 2018

Count your blessings

2 jaar geleden kreeg ik een tweede kans. Want de auto die mij aanreed en perte total werd verklaard, zadelde mij ‘enkel’ op met pc-, concentratie- en geheugenproblemen, een litteken op oog en lip, gevoelige tanden, een kapotte knie, verkeersangst en financiële problemen. 
‘Enkel’? Ja, want eigenlijk had ik dood/zwaar gehandicapt moeten zijn. Tegen die snelheid aangereden worden, is meestal niet iets wat je op zo’n manier kan navertellen. 
Mijn leven is helemaal veranderd, ja. Maar daar kan ik niks aan verhelpen. Dus moet ik verder met wie ik nu ben. 
En die ik is dankbaar dat er een tweede kans kwam. 
Ik vervloek die aanrijder dagelijks omdat ik nooit meer dezelfde zal zijn en veel dingen niet meer kan door hem, maar ik besef dat het nog meer verkeerd had kunnen aflopen. 

And count my blessings elke dag. Ik blijf werken, aim for the top, om het maximum uit mijn nieuwe lijf te halen. En ondertussen geniet ik van wat wel nog kan, van de kleine dingen, want in elke dag - hoe slecht ook - zit iets goed. #carpethatfuckingdiem 

donderdag 19 oktober 2017

Hoe Dobby mijn leven voor een stuk redde

Al jaren wil ik een hond. Hoe graag ik mijn katten ook zie, een hond geeft net dat tikkeltje meer affectie. 

Alleen en lang thuis zitten, geen structuur meer in mijn dagen. Nood aan een knuffel en eens van tijd tot tijd affectie, iemand die blij is je te zien. 
Gewoon je verhaal aan kwijt kunnen als je thuiskomt met goed of slecht nieuws, al praat een hond niet terug. 

Ik zat diep. Drie accidenten op anderhalf jaar tijd, nog steeds zwaar aan het revalideren met veel pijn en kans dat ik die knie nooit meer helemaal ga kunnen plooien en dus niet meer zal kunnen fietsen en heel voorzichtig zal moeten zijn de rest van mijn leven door de zware osteoporose. 
Daarbij nog veel papierwerk en andere regelingen. Net dan heb ik nood aan steun, begrip en liefde. 

Vooral dat laatste miste ik en ik werd er zelfs fysiek niet goed van. 
Zo nood hebben om eens geknuffeld te worden af en toe. 

Vrienden die niet beschikbaar zijn of er niet voor open staan, geen tijd hebben of denken dat ik meer van hen verwacht. (Of anderen die je dan wel willen knuffelen, maar enkel omdat zij dan meer willen.) 
Terwijl ik enkel van tijd tot tijd eens vastgepakt wil worden en te horen krijgen dat alles goedkomt en dat ze mij graag zien en dat ik goed bezig ben. 

Normaal ben ik vrijgevochten en zelfstandig, een duizendpoot en absoluut geen melige trien, maar de afgelopen twee jaar waren zo een hevige rollercoaster dat ik even crashte en dan net wel even word wat ik eindelijk niet ben. Je zou voor minder, toch? 

Dus besloot ik een hond in huis te halen. En nee, niet alleen daarvoor. Een hondje redden uit het asiel, daarmee kunnen trainen, samen gaan wandelen,..... 

Amper 2 weken later en ik merk al een immens verschil. 
Ik heb meer structuur, kom meer buiten en verzorg mezelf beter. 

Minder tranen van eenzaamheid, meer van geluk dat dat beestje er is.

Ze helpt mij revalideren, want we gaan samen wandelen. Overdag en ‘s avonds kruipt ze tegen mij aan, maar ook niet de hele tijd, net zoals ik het wil. 

Ook heb ik meer praat met mensen. Dat miste ik ook. Alleen thuis zitten ipv te gaan werken is niet echt bevorderend voor goede gesprekken. Nu ik met Dobby buitenkom, heb ik wel terug meer normale gesprekken. 

Dobby heeft ergens mijn leven gered. Heb nu minder donkere momenten. Zij heeft veel liefde nodig, ik geef haar dat, maar krijg er zeker genoeg van terug. 
Er is iemand als ik thuiskom, die dan nog eens heel blij is dat ik er ben. 
Ik raad het iedereen aan! 

maandag 18 september 2017

Game over

Afgelopen anderhalf jaar heeft me doen beseffen dat ik niet belangrijk ben. 
Beu om nooit op de eerste plaats te komen. 
Goed voor even, gauw aan de kant geschoven. 
Teveel gebruikt en vergeten.
Had eens gevraagd of je iets kan doen en zeg dat je me graag ziet. Vraag hoe het met me gaat en neem me ergens mee naartoe.
Kom langs en praat met me.  
Nee, ik moet altijd als eerste hulp vragen of een gesprek beginnen. 
#sickofitall

#gameover 

zaterdag 16 september 2017

Week van de (im)mobiliteit

Fietsen, openbaar vervoer, autodelen enzo aanmoedigen is super en ik ben heel blij met dit initiatief, maar...

Misschien eens iets doen rond mensen die niet kunnen fietsen / autodelen / stappen / openbaar vervoer (wegens te veraf gelegen of niet toegankelijk om er vlot te geraken)?

Een taxi kost vrij veel geld als je je enkel daarmee kan verplaatsen. En niet elke gemeente heeft goede deals voor (tijdelijk) minder mobiele mensen.

'Blijf maar thuis, dat is veilig. Wacht tot je beter bent.' Dat laatste geldt voor mij, maar voor velen niet. En thuiszitten is leuk voor even, maar het is niet omdat je niet weg kan, dat je niet weg mag!

Kunnen gaan en staan wanneer en waar je wil is een luxe eens je het (tijdelijk) niet meer kan.

Ik heb niet te klagen, ik word ooit beter. Geduld is een mooie gave, I know...

Maar ik hoor van vele minder mobiele mensen dat ze moeilijk uit hun huis geraken en vereenzamen en alles moeten vragen aan iedereen. En de vergrijzing wordt er niet beter op, dus werk aan de winkel!

Kan er niet eens nagedacht worden over hun mobiliteit?
Taxi's beterkoop, openbaar vervoer dichterbij deur of toegankelijke treinstations (liften bv), de stad voor rolstoelers aanpassen ipv losse tegels overal en hoge drempels op stoepen en winkels,....
Boodschappen leveren aan huis, groepen vrijwilligers die rijden (zoals de responsable young drivers maar anders...)

https://www.weekvandemobiliteit.be/



dinsdag 29 augustus 2017

Uitlaatklep

Vandaag is de dag waarop ik crashte. Ik voel me compleet nutteloos. 
De gedachte 'alles komt wel goed' is nu ver weg. Het plotse besef dat mijn leven de afgelopen 20 maanden feitelijk al stil staat en dat dit nog even zal duren. 
Iedereen is aan het leven, bouwt z'n carrière uit en/of werkt aan een relatie/gezin. 
Ik kan niet eens deftig voor mijn huisdieren of huishouden zorgen. Ontslagen op mijn werk door langdurige afwezigheid. Opnieuw willen gaan studeren, maar geen idee wanneer ik weer zal mogen autorijden. En of die knie ooit helemaal beter zal zijn, geen idee.
Schrik om weer te vallen of om opnieuw geopereerd te moeten worden, dus back naar nul voor de derde keer dan. 
Ik ga wel weg, neem de taxi terwijl ik eigenlijk het geld er niet voor heb. 
Dus ik lijk sterk te zijn en mij te amuseren, maar dit is vaak een masker. Ik sleur me er wel doorheen, ja, klopt. 
Ik zie mensen en ik krijg steun en ben daar echt wel heel dankbaar voor. 
Maar er zijn dagen dat het gewoon niet gaat.
Zoveel dingen die ik wil doen, maar niet kunnen omdat die stomme fucking knie mij belemmert om te wandelen, fietsen, werken, studeren, mensen te leren kennen. 
Voor alles hulp nodig hebben. Zelfs mijn eigen huis niet kunnen stofzuigen en geen douche kunnen nemen. Aan eten geraken kan ik ook niet zelf. 
Gelukkig zijn er vrienden en familie die me enorm hard helpen, zonder hen zou ik helemaal verloren zijn. En ik weet dat ik van geluk mag prijzen dat ik hen heb.  
Ik leef nog en heb werkende hersenen en twee (half) werkende benen en voor de rest vrij gezond, dus wat ik zit ik te klagen? Maar soms zie ik het niet omdat ik net als jullie gewoon mijn normale leven eindelijk terug wil. 
Ja, dit is toch een klaagblog. Ik ben het zelf ook beu, dus ik begrijp het als jullie denken 'daar is Nora weer met haar gezaag'. 
Maar soms heb ik de juiste mensen rondom me nodig. En die kunnen er niet altijd zijn, dat weet ik ook wel. 
Dus sorry voor het gezaag, ik heb gewoon even een uitlaatklep nodig. 

Komt allemaal wel weer goed zeker, ooit? 

dinsdag 11 juli 2017

Good girl

I'll try to be brave. 
Not worrying too much, not controlling. 
Won't be on social media all the time, thinking I might miss something. 
I have faith that everything will work out for the best.
That if I don't hear a lot from some people, it doesn't mean they don't like me anymore.
But also not let people play with me.
Learning to be alone with my own company instead of wanting to be with someone who isn't there for me when I need it. 
Doing my stuff. Reading, sitting on a bench in the woods. Nipping a soda in the city, meeting up with people.
Enjoying the little things in life.
Decorating my home into hygge. 
Recovering, little by little searching for a new job. Picking up playing organ/piano again, mastering photography and cooking special dishes. 
And getting a dog. 

I'll try to be a good girl, for me.