zondag 2 april 2017

Licht geven

Naar aanleiding van een zelfmoord van buren van mensen op Twitter, dit schrijfsel.
Verbaast het mij dat mensen zichzelf van het leven beroven? Jammer genoeg niet.
Ik snap dat je op een bepaald moment geen uitweg meer ziet.
Voor elke mens is dit anders.
Financieel, gezondheid, sociaal, psychisch,... vaak ook in combinatie.
Het gevoel dat niemand tijd heeft.
Denken dat niemand je probleem begrijpt, of dat ze beu zijn te luisteren.
Financieel in een put zitten waaruit je denkt niet meer te geraken.
Dagen thuiszitten zonder een levend mens te zien, nood hebben aan een gesprek en knuffel maar het niet krijgen.
Geen toekomstbeeld voor ogen hebben, niet weten wanneer, hoe en of je nog op het juiste pad zult komen.
Eens je in een negatieve spiraal zit en er is niemand in de buurt die je eruit kan trekken, kan je knakken.
Anderen zien het vaak niet eens, omdat je je voor de buitenwereld toch maar sterk houdt.
Negativiteit hoort niet, mensen hebben er echt geen boodschap aan.
'Ik kan het wel aan, ik begrijp dat je geen tijd hebt. Ik ga kapot vanbinnen, maar wil jou vooral niet slecht laten voelen.'
Je voelt je somberder dan dat de werkelijkheid is, maar zelf zie je het op dat moment niet.
Is het leven voor die persoon effectief zo zwart en donker? Nee.
Overdrijft die met zijn/haar gedachten volgens jou? Ja.
Kan je hem/haar de dingen anders laten zien? Zeker!
Daarom, wees er voor anderen. Begin eens spontaan een gesprek met iemand.
Denk niet dat het wel ok gaat, toon interesse in de andere.
Wacht niet te lang om weer eens bij een vriend langs te gaan.
Maak tijd, het moet geen uren zijn.
Een uurtje kan vaak enorm deugd doen, net genoeg om iemand uit die negatieve spiraal te trekken.
En in de donkerte van diens geest is meer licht van de werkelijkheid geven, vaak genoeg.
Doen mensen!
Zelf zal het je ook plezieren, beloofd.

vrijdag 31 maart 2017

Ik

Ik ben geen barbiepop, geen opgetut mieke.
Met mij paradeer je niet op straat, ik ben niet moeders mooiste.
En ik kan druk zijn, of zeg iets waarover ik beter eerst had nagedacht.
Soms vraag ik misschien teveel aandacht.
Ik ben verre van perfect, dat weet ik wel.
Veel hiervan is ook uit onzekerheid, door vaak gekwetst te zijn geweest.
Maar ik weet ook dat ik er wel ben voor iemand als ik die persoon graag heb.
En dat ik er alles voor wil doen om het je makkelijk te maken en te begrijpen, al voel ik me er zelf niet ok bij. En er te zijn wanneer anderen het nodig hebben.
Dan krijg ik soms wel het gevoel dat mensen me gebruiken.
'Met Noortje doen we wat we willen, die is toch met alles tevreden'.
Awel, dat lijkt zo misschien. Maar vanbinnen ga ik kapot eraan.
Ik begrijp alles en wil het niemand moeilijk maken en geduld hebben en wachten, maar ooit breek ik. Want ook ik wil eens op de eerste plaats komen, en me trots en geliefd voelen.
Iemand op wie ik kan rekenen als nodig.
Soms lijk ik moeilijk, maar eigenlijk ben ik best makkelijk.
Hebben we niet allemaal dezelfde behoeftes?
Zijn we niet allemaal de ene dag krengen en de andere dag lieve wezentjes?

zondag 19 maart 2017

Besef

Zin om naar zee te trekken.
Internet thuislaten en enkel muziek, boeken en schrijfgerief meenemen.
Stilstaan bij wat ik wil, nadenken over wat ik nog moet doen om tot mezelf te komen.
Weten wie ik in mijn leven wil, hoe ik dat onderhoud.
En welke mensen ik in mijn leven toelaat en wie ik weg laat zonder me er triest bij te voelen.
Want gedane zaken nemen geen keer, zegt men.
Er de juiste lessen uithalen en zelf er krachtiger uitkomen, dat is de moeilijkheid.
En beseffen dat er echt goeikes zitten die het heel goed met me voor hebben.
Dat nu leren zien en niet focussen op wat er niet is.
Want daardoor duw ik de goei weg.
Dit is momenteel het belangrijkste waar ik aan moet werken.
Tijd is nu zowel mijn grootste vriend als mijn grootste vijand.
Tijd om te ontplooien, maar ook tijd om te missen en te piekeren.
Dus sorry aan you know who. Ik weet het en werk eraan.
Het besef dat er mensen me echt wel graag zien, is al genoeg.
Dat meenemen als mantra. #Iamaworkinprogress

maandag 6 maart 2017

Woordenbrij

Alleen
Piekeren
Somber
Wegduwen
Triest
Schuldig
Kwaad
Begrijpen
Teveel

maandag 27 februari 2017

Bekentenis

Ik heb een afspraak gemaakt met een psycholoog. Zo, I said it.
Afgelopen jaar is heel zwaar voor me geweest. 2 kapotte relaties, 2 ongevallen.
Net 30 geworden speelt ook mee. Op een keerpunt in mijn leven staan, met ander werk dat ik wil doen, een andere kijk op mezelf en anderen.
Nu niet veel anders om handen hebben dan thuiszitten piekeren en me vanalles (onnodig) in het hoofd halen.
Daarbij uit het oog verliezen dat anderen een drukke job hebben en hun tijdsgebruik anders is dan het mijne tijdelijk. Om dan meteen te denken dat men mij niet moet. En het is niet omdat men niet naar je vraagt, dat men je vergeet.
Ik mag mijn hersenkronkels niet altijd in de schoot van vrienden leggen, zo duw ik hen weg.
Dus om mijn zelfvertrouwen te vergroten en de blik op mezelf, de wereld en anderen objectiever te bekijken, heb ik hulp nodig.

dinsdag 21 februari 2017

Analyse

Er zijn van die momenten dat je het leven analyseert.
Vooral je eigen leven dan.
Waar sta ik, hoe ben ik hier geraakt, hoe blijf ik hier of hoe geraak ik hier weg?
Heb ik dit verdiend, waarom?
Vormen anderen je of zijn het vooral je eigen gedachten die je maken tot wie je denkt te zijn?
Het ene uur kan ik de wereld aan, het andere uur voel ik me een mier die elk ogenblik vertrappeld gaat worden.
Willen wenen van blijdschap en tegelijkertijd van verscheurdheid.
Iemand vol op de mond willen kussen en twee minuten later hem willen slaan uit pure frustratie.
Geen blijf weten met mezelf. Dit uiten in krijsen, of voor me uit starend.
Maar beter nog met drinken of praten, schrijven, lezen, tv of kunst kijken, muziek luisteren.
Ik zal vast niet de enige zijn met deze hersenkronkels.
Maar ik uit ze op mijn manier, zoals we dit allemaal anders doen.
Dat maakt elk van ons uniek.

woensdag 15 februari 2017

Manquer

Tu me manques.
Chaque jour, je pense à toi.
Je veux te parler, te sentir, te goûter, faire de l'amour avec toi.
J'aimerais t'embrasser et te donner des longues bisous.
Parler de grandes et petites choses, des bêtises et de la philosophie.
Parce qu'avec toi, c'est possible.
Avec toi, je suis moi.