donderdag 19 oktober 2017

Hoe Dobby mijn leven voor een stuk redde

Al jaren wil ik een hond. Hoe graag ik mijn katten ook zie, een hond geeft net dat tikkeltje meer affectie. 

Alleen en lang thuis zitten, geen structuur meer in mijn dagen. Nood aan een knuffel en eens van tijd tot tijd affectie, iemand die blij is je te zien. 
Gewoon je verhaal aan kwijt kunnen als je thuiskomt met goed of slecht nieuws, al praat een hond niet terug. 

Ik zat diep. Drie accidenten op anderhalf jaar tijd, nog steeds zwaar aan het revalideren met veel pijn en kans dat ik die knie nooit meer helemaal ga kunnen plooien en dus niet meer zal kunnen fietsen en heel voorzichtig zal moeten zijn de rest van mijn leven door de zware osteoporose. 
Daarbij nog veel papierwerk en andere regelingen. Net dan heb ik nood aan steun, begrip en liefde. 

Vooral dat laatste miste ik en ik werd er zelfs fysiek niet goed van. 
Zo nood hebben om eens geknuffeld te worden af en toe. 

Vrienden die niet beschikbaar zijn of er niet voor open staan, geen tijd hebben of denken dat ik meer van hen verwacht. (Of anderen die je dan wel willen knuffelen, maar enkel omdat zij dan meer willen.) 
Terwijl ik enkel van tijd tot tijd eens vastgepakt wil worden en te horen krijgen dat alles goedkomt en dat ze mij graag zien en dat ik goed bezig ben. 

Normaal ben ik vrijgevochten en zelfstandig, een duizendpoot en absoluut geen melige trien, maar de afgelopen twee jaar waren zo een hevige rollercoaster dat ik even crashte en dan net wel even word wat ik eindelijk niet ben. Je zou voor minder, toch? 

Dus besloot ik een hond in huis te halen. En nee, niet alleen daarvoor. Een hondje redden uit het asiel, daarmee kunnen trainen, samen gaan wandelen,..... 

Amper 2 weken later en ik merk al een immens verschil. 
Ik heb meer structuur, kom meer buiten en verzorg mezelf beter. 

Minder tranen van eenzaamheid, meer van geluk dat dat beestje er is.

Ze helpt mij revalideren, want we gaan samen wandelen. Overdag en ‘s avonds kruipt ze tegen mij aan, maar ook niet de hele tijd, net zoals ik het wil. 

Ook heb ik meer praat met mensen. Dat miste ik ook. Alleen thuis zitten ipv te gaan werken is niet echt bevorderend voor goede gesprekken. Nu ik met Dobby buitenkom, heb ik wel terug meer normale gesprekken. 

Dobby heeft ergens mijn leven gered. Heb nu minder donkere momenten. Zij heeft veel liefde nodig, ik geef haar dat, maar krijg er zeker genoeg van terug. 
Er is iemand als ik thuiskom, die dan nog eens heel blij is dat ik er ben. 
Ik raad het iedereen aan! 

maandag 18 september 2017

Game over

Afgelopen anderhalf jaar heeft me doen beseffen dat ik niet belangrijk ben. 
Beu om nooit op de eerste plaats te komen. 
Goed voor even, gauw aan de kant geschoven. 
Teveel gebruikt en vergeten.
Had eens gevraagd of je iets kan doen en zeg dat je me graag ziet. Vraag hoe het met me gaat en neem me ergens mee naartoe.
Kom langs en praat met me.  
Nee, ik moet altijd als eerste hulp vragen of een gesprek beginnen. 
#sickofitall

#gameover 

zaterdag 16 september 2017

Week van de (im)mobiliteit

Fietsen, openbaar vervoer, autodelen enzo aanmoedigen is super en ik ben heel blij met dit initiatief, maar...

Misschien eens iets doen rond mensen die niet kunnen fietsen / autodelen / stappen / openbaar vervoer (wegens te veraf gelegen of niet toegankelijk om er vlot te geraken)?

Een taxi kost vrij veel geld als je je enkel daarmee kan verplaatsen. En niet elke gemeente heeft goede deals voor (tijdelijk) minder mobiele mensen.

'Blijf maar thuis, dat is veilig. Wacht tot je beter bent.' Dat laatste geldt voor mij, maar voor velen niet. En thuiszitten is leuk voor even, maar het is niet omdat je niet weg kan, dat je niet weg mag!

Kunnen gaan en staan wanneer en waar je wil is een luxe eens je het (tijdelijk) niet meer kan.

Ik heb niet te klagen, ik word ooit beter. Geduld is een mooie gave, I know...

Maar ik hoor van vele minder mobiele mensen dat ze moeilijk uit hun huis geraken en vereenzamen en alles moeten vragen aan iedereen. En de vergrijzing wordt er niet beter op, dus werk aan de winkel!

Kan er niet eens nagedacht worden over hun mobiliteit?
Taxi's beterkoop, openbaar vervoer dichterbij deur of toegankelijke treinstations (liften bv), de stad voor rolstoelers aanpassen ipv losse tegels overal en hoge drempels op stoepen en winkels,....
Boodschappen leveren aan huis, groepen vrijwilligers die rijden (zoals de responsable young drivers maar anders...)

https://www.weekvandemobiliteit.be/



dinsdag 29 augustus 2017

Uitlaatklep

Vandaag is de dag waarop ik crashte. Ik voel me compleet nutteloos. 
De gedachte 'alles komt wel goed' is nu ver weg. Het plotse besef dat mijn leven de afgelopen 20 maanden feitelijk al stil staat en dat dit nog even zal duren. 
Iedereen is aan het leven, bouwt z'n carrière uit en/of werkt aan een relatie/gezin. 
Ik kan niet eens deftig voor mijn huisdieren of huishouden zorgen. Ontslagen op mijn werk door langdurige afwezigheid. Opnieuw willen gaan studeren, maar geen idee wanneer ik weer zal mogen autorijden. En of die knie ooit helemaal beter zal zijn, geen idee.
Schrik om weer te vallen of om opnieuw geopereerd te moeten worden, dus back naar nul voor de derde keer dan. 
Ik ga wel weg, neem de taxi terwijl ik eigenlijk het geld er niet voor heb. 
Dus ik lijk sterk te zijn en mij te amuseren, maar dit is vaak een masker. Ik sleur me er wel doorheen, ja, klopt. 
Ik zie mensen en ik krijg steun en ben daar echt wel heel dankbaar voor. 
Maar er zijn dagen dat het gewoon niet gaat.
Zoveel dingen die ik wil doen, maar niet kunnen omdat die stomme fucking knie mij belemmert om te wandelen, fietsen, werken, studeren, mensen te leren kennen. 
Voor alles hulp nodig hebben. Zelfs mijn eigen huis niet kunnen stofzuigen en geen douche kunnen nemen. Aan eten geraken kan ik ook niet zelf. 
Gelukkig zijn er vrienden en familie die me enorm hard helpen, zonder hen zou ik helemaal verloren zijn. En ik weet dat ik van geluk mag prijzen dat ik hen heb.  
Ik leef nog en heb werkende hersenen en twee (half) werkende benen en voor de rest vrij gezond, dus wat ik zit ik te klagen? Maar soms zie ik het niet omdat ik net als jullie gewoon mijn normale leven eindelijk terug wil. 
Ja, dit is toch een klaagblog. Ik ben het zelf ook beu, dus ik begrijp het als jullie denken 'daar is Nora weer met haar gezaag'. 
Maar soms heb ik de juiste mensen rondom me nodig. En die kunnen er niet altijd zijn, dat weet ik ook wel. 
Dus sorry voor het gezaag, ik heb gewoon even een uitlaatklep nodig. 

Komt allemaal wel weer goed zeker, ooit? 

dinsdag 11 juli 2017

Good girl

I'll try to be brave. 
Not worrying too much, not controlling. 
Won't be on social media all the time, thinking I might miss something. 
I have faith that everything will work out for the best.
That if I don't hear a lot from some people, it doesn't mean they don't like me anymore.
But also not let people play with me.
Learning to be alone with my own company instead of wanting to be with someone who isn't there for me when I need it. 
Doing my stuff. Reading, sitting on a bench in the woods. Nipping a soda in the city, meeting up with people.
Enjoying the little things in life.
Decorating my home into hygge. 
Recovering, little by little searching for a new job. Picking up playing organ/piano again, mastering photography and cooking special dishes. 
And getting a dog. 

I'll try to be a good girl, for me. 

Zee

Water, zout, golven, nat, bruisend, wind, wolken, korrels, schelpen, wier, haren in de war, alles vol zand. 
In de verte een schijnbaar oneindige horizon, samen met een vleugje klassieke muziek of virtuoze pianostukken. 
Ook een goed boek met een lekker glaasje en knabbels. 
Observeren van mensen, maar vooral het eigen binnenste, hoofd en hart. 
's Avonds een film kijken waarin alles wat je die dag voelde en dacht, verklaarde en nog meer duiding schiep. 

Meer moet en hoeft soms niet om een mens tot stilstand en verandering te brengen. 

zondag 9 juli 2017

Begin van een afscheid

Vandaag neem ik afscheid. 
Van de stresskip die ik ben, de piekeraar in mij. 
Ook van dingen die ik vroeger kon, maar nu niet meer. 
Van mensen die weg zijn en niet meer terugkomen. 
Afscheid nemen van vrienden die niet goed voor me zijn.
Van alles wat me stress geeft. 
Van het constant online willen zijn en checken wie wat doet of zegt. 
Van kopzorgen, want ik los die op deze manier niet op. 
Vandaag verdwijnt Noortje 2.0. 
En begint Noortje 3.0.