zondag 2 april 2017

Licht geven

Naar aanleiding van een zelfmoord van buren van mensen op Twitter, dit schrijfsel.
Verbaast het mij dat mensen zichzelf van het leven beroven? Jammer genoeg niet.
Ik snap dat je op een bepaald moment geen uitweg meer ziet.
Voor elke mens is dit anders.
Financieel, gezondheid, sociaal, psychisch,... vaak ook in combinatie.
Het gevoel dat niemand tijd heeft.
Denken dat niemand je probleem begrijpt, of dat ze beu zijn te luisteren.
Financieel in een put zitten waaruit je denkt niet meer te geraken.
Dagen thuiszitten zonder een levend mens te zien, nood hebben aan een gesprek en knuffel maar het niet krijgen.
Geen toekomstbeeld voor ogen hebben, niet weten wanneer, hoe en of je nog op het juiste pad zult komen.
Eens je in een negatieve spiraal zit en er is niemand in de buurt die je eruit kan trekken, kan je knakken.
Anderen zien het vaak niet eens, omdat je je voor de buitenwereld toch maar sterk houdt.
Negativiteit hoort niet, mensen hebben er echt geen boodschap aan.
'Ik kan het wel aan, ik begrijp dat je geen tijd hebt. Ik ga kapot vanbinnen, maar wil jou vooral niet slecht laten voelen.'
Je voelt je somberder dan dat de werkelijkheid is, maar zelf zie je het op dat moment niet.
Is het leven voor die persoon effectief zo zwart en donker? Nee.
Overdrijft die met zijn/haar gedachten volgens jou? Ja.
Kan je hem/haar de dingen anders laten zien? Zeker!
Daarom, wees er voor anderen. Begin eens spontaan een gesprek met iemand.
Denk niet dat het wel ok gaat, toon interesse in de andere.
Wacht niet te lang om weer eens bij een vriend langs te gaan.
Maak tijd, het moet geen uren zijn.
Een uurtje kan vaak enorm deugd doen, net genoeg om iemand uit die negatieve spiraal te trekken.
En in de donkerte van diens geest is meer licht van de werkelijkheid geven, vaak genoeg.
Doen mensen!
Zelf zal het je ook plezieren, beloofd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen