donderdag 19 oktober 2017

Hoe Dobby mijn leven voor een stuk redde

Al jaren wil ik een hond. Hoe graag ik mijn katten ook zie, een hond geeft net dat tikkeltje meer affectie. 

Alleen en lang thuis zitten, geen structuur meer in mijn dagen. Nood aan een knuffel en eens van tijd tot tijd affectie, iemand die blij is je te zien. 
Gewoon je verhaal aan kwijt kunnen als je thuiskomt met goed of slecht nieuws, al praat een hond niet terug. 

Ik zat diep. Drie accidenten op anderhalf jaar tijd, nog steeds zwaar aan het revalideren met veel pijn en kans dat ik die knie nooit meer helemaal ga kunnen plooien en dus niet meer zal kunnen fietsen en heel voorzichtig zal moeten zijn de rest van mijn leven door de zware osteoporose. 
Daarbij nog veel papierwerk en andere regelingen. Net dan heb ik nood aan steun, begrip en liefde. 

Vooral dat laatste miste ik en ik werd er zelfs fysiek niet goed van. 
Zo nood hebben om eens geknuffeld te worden af en toe. 

Vrienden die niet beschikbaar zijn of er niet voor open staan, geen tijd hebben of denken dat ik meer van hen verwacht. (Of anderen die je dan wel willen knuffelen, maar enkel omdat zij dan meer willen.) 
Terwijl ik enkel van tijd tot tijd eens vastgepakt wil worden en te horen krijgen dat alles goedkomt en dat ze mij graag zien en dat ik goed bezig ben. 

Normaal ben ik vrijgevochten en zelfstandig, een duizendpoot en absoluut geen melige trien, maar de afgelopen twee jaar waren zo een hevige rollercoaster dat ik even crashte en dan net wel even word wat ik eindelijk niet ben. Je zou voor minder, toch? 

Dus besloot ik een hond in huis te halen. En nee, niet alleen daarvoor. Een hondje redden uit het asiel, daarmee kunnen trainen, samen gaan wandelen,..... 

Amper 2 weken later en ik merk al een immens verschil. 
Ik heb meer structuur, kom meer buiten en verzorg mezelf beter. 

Minder tranen van eenzaamheid, meer van geluk dat dat beestje er is.

Ze helpt mij revalideren, want we gaan samen wandelen. Overdag en ‘s avonds kruipt ze tegen mij aan, maar ook niet de hele tijd, net zoals ik het wil. 

Ook heb ik meer praat met mensen. Dat miste ik ook. Alleen thuis zitten ipv te gaan werken is niet echt bevorderend voor goede gesprekken. Nu ik met Dobby buitenkom, heb ik wel terug meer normale gesprekken. 

Dobby heeft ergens mijn leven gered. Heb nu minder donkere momenten. Zij heeft veel liefde nodig, ik geef haar dat, maar krijg er zeker genoeg van terug. 
Er is iemand als ik thuiskom, die dan nog eens heel blij is dat ik er ben. 
Ik raad het iedereen aan! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen