dinsdag 1 september 2020

Wat nu?

Zo thuis zitten doet (te veel) nadenken. Ik sta precies in een bevroren status tot 10/9 en maak enkel plannen tot die dag. Vanaf dan is alles onzeker en hangt minstens de rest van mijn jaar af. Plannen maken voor na die dag doe ik niet, want de kans is groot dat ik ze moet afzeggen. Chirurg weet niet wat aanvangen met die knie, want zo om de zoveel tijd iets breken is ook geen optie meer, maar knie is te zwak om prothese te zetten. Hij twijfelde om te opereren, vandaar dat hij er die dag zijn collega bij wil. 🤞🏻

De pijn aan knie zelf valt mee ondertussen, de spierpijn er rond is andere koek. In alles heel traag, want op 1 been en twee handen rondom krukken maakt het verplaatsen ingewikkeld. Vaak te moe om nuttige dingen te doen, of je moet Netflix en social media nuttig vinden. 😏

Slapen op mijn rug is niet slaapbevorderend, maar 5u slaap per nacht is toch al beter dan niks hè. Financiële stress komt er ook bij, want de kosten stapelen zich op. School, stage en (vrijwiligers)werk weer even on hold dus ook daarover geen zekerheid. 🙃

Lieve vrienden en familie rond me die babbelen, de dieren eten geven en uitlaten, helpen, boodschappen doen, taxi spelen, koken en er gewoon zijn voor een (Corona veilige) knuffel zijn helden. ❤️

Een reminder voor iedereen: alles komt ooit goed! Ik lach veel (met mezelf) hoor en eens een minder moment hebben is absoluut geen schande. Het maakt me mens. 🍀

Zo, deze hersenkronkel wou ik nog even delen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten